Bu gece camgöbeğinin de bana yazdığını öğrenmemle.. nasıl desem. adeta pastanın üzerine kremşantiyi sıkıp kirazı koymuş olduk. Allak bullak haldeyim.
alt metinleri okuyabiliyor olmam lazımdı. bilmem lazımdı. aptallık ettim.
Camgöbeği ortamlardan çekildi, 5 yıllık sevgilisi ile ayrıldı.bense bu süreç boyunca yazın reddettiğim çocuğu düşünerek " ay çok yalnızım sevgili istiyorum" diye ağlanıp durdum.
Bir gece insanlarla cinsel/duygusal yeterince şey yaşamadığım (daha doğrusu vadetmediğim) için kimsenin benimle çıkmayacağını, şu anda ancak benle evlenmek isteyen birisi olursa onun bana yazacağını , ki bu yaşta o da olmayacağından 30uma kadar yalnız kalacağımı söyledi (tabi alt metinlerde "erkekler hep cinsellik ister. ben istemiyorum tabii" vardı. ilginç ki bunu morcivert ve bana yazan çocuktan sonra üçüncü duyuşum oldu)
Bu akşam yanlarına gittiğimde çok beli etmemeye çalışsam da yarı kriz halindeydim. yaz başından beri 3-4 kere geldi bu krizler. uykusuzsam özellikle birden geriveriyor. dünya üzerinde kimse beni kabul etmeyecek, o denli hasta ve sapığım şeklinde. yazınkileri dengesiz ve zor yaşam tarzıma bağladım ama bu akşamki..? artık düzgün yaşıyorum, öyleyse nedne hala..
neyse, akşam takıldık kalabalıkça. en son ayrılırken beni kenara çekip ettiği laflara çok bozulup bozulmadığımı sordu -bi süre önce çok bozulduğumu söylemiştim çünkü- doğruları söylüyordun dedim.Doğru değildi. çok otomatik konuştum, sana yazmamak için kendimi çok zorladığımdan sen yazılmayacak bir insanmışsın gibi bi zilenim uyandı. ama şu anda öyle düşünmüyorum-o çocuk- artık sana aşık değil, morcivert de artık o kadar korumacı değil..
Birazdan internetten konuşup olmazını anlatacağım ama içim parçalanıyor.o anda da zaten hayırı anlatmaya çalışırken aydınlandım. ben ilişkiye uygun bir insan değilim. o çocuk yanımda olsa, bana yazsa ve ilişkimiz ols abile yürütemem. sick ve twistedlık sveiyem bunu geçeli çok oldu. camgöbeği ilgilenebilecğei, uğraşacağı birini arıyor. düzeltilmenin ötesindeyim dedim, onun için farketmiyor. bend e uğraşılmayı seviyorum, nerdeyse her haltımı onunla paylaşır oldum. ama bi ilişki yürütemem. birine tutukulu, çılgınca aşık olmazsam mümkün olmaz şu noktadan sonra.fictionda o denli ilerledim ki gerçek hayat artık beni tatmin etmeyecek.
Öte yandan morcivertin hayatında resmi olarak ona yazmayan bir tek ben kaldım. ve evet yazmıyorum. bunu da enine boyuna uzun uzun düşündüm. kelebekleri hissetmiyorum.yoklar çünkü.
hayatımın kısa bir özeti var. bir çocukla yakınlaşırız, ben önce onun bana yazdığından şüphelenirim, o denli şüphelenirim ki sürekli onu düşünürüm ve ona yazdığımı zannederim.birkaç haftalık bir süreçtir. geçer. sonrasında çocuğun gerçekten bana yazdığı ortaya çıktığında tiksinirim.bu 7-8 senedir sürekli yaşadığım bir süreç.
ilk seferinde çocuğu reddetmemin ardından (direk açılması da bu şekilde olabilir, emin değilim) çocuk benimle yatmak istediğini söylemişti. izmire gidecekti, ayrılmadan önce, bir seferliğine dmeişti.ortaokulu yeni bitirmiştim. en büyük çocukluk travmalarımdan birisiydi, senelerce atlatamadım.çünkü çocuğun mesajındaki o şehveti hissedebiliyordum. şu anda bile tüylerim diken diken oluyor. birkaç sene önce adını facebookta arattığımda mutualde birkaç ortak kişi görüdm ve o kadar korktum ki anlatamam.ilk kez bir nerd tayfamız olmuştu çünkü o yaşlarda. ve eğer çocuk hala nerd ise eninde sonunda bir etkinlikte karşıma çıkmasından çok korktum. zimire ilk gidişimde tüylerim diken dikendi , sanki bir köşeden çıkacakmış gibi. önceki izmir etkinliklerinin fotoğraflaırna bakarken ellerim titrerdi. üzerinden 6-7 sene geçti ama hala korkum dinmedi. çocuk çoktan unuttu belki ama unutamadım ben hala. hala bir adaşını gördüğümde, ya da izmir lafı geçtiğinde mini mini bir ürperti geçer içimden. siyahla bu olaydan 2 sene sonra çıkmıştım ve düşününce, bir mucizeydi izmirden birisiyle çıkmayı kabullenebilmem.
Konuya dönersek. morcivertle böyle olmasından çok korkuyordum. şu anda başkasına yazıyor evet. ama korktum.bana tamamen arkadaş gözüyle bakmadığını düşündürecek sebeplerim vardı.
hayatındaki her insanın senin cinsel organının peşinde olması çok acı bişey olsa gerek. bir ay önce konuştuğumuzda en son iki kişi kalmıştı hayatında ona yazmayan. biri uzun yıllardır arkadaşı, diğeri de ben. birkaç gün öcne arkadaşı da sarhoşken "eninde sonunda sevişcez"e getirmiş lafı. artık görüşmüyorlarmış.
sonran bir önceki (hani benimle meşhur x diye tanışan kız) sevgilisi ile de araları bozuldu. kızla sevişmişler-ki yeni öğrendim- ama ilişki istemiyor. kız elinden geleni yaptı. bölgesini işaretledi, tüm kartlaırnı oynadı ama olmadı. artık görüşmeme kararı almışlar.
şu an morcivert kötü durumda biliyorum ama ona yardım edbeilecek enerjim yok.çünkü hala bi yerlerde bana yazıyor olmasından korkuyorum. kendi asla kabullenmeyecek, ne hissettiğini bilmiyor ama bana bir ilgisi varmış gibi. yeşil daha 2 gün önce "aslıdna morcivertle de olursunuz, öyle yanyana görünce "gibi bir laf etti (evet yeşili sürükledim ortama, salağım çünkü) aslında olmaz. ama bunu anlatmanın bir yolu yok.
Mavi de bana tripli sanıyordum ama sıkıntılardaymış baya. böyle günlerde insna ilişkilerinde bu denli kötü olmamdan nefret ediyorum, destek olamıyorum. beceriksizim. bir s*kim bilmiyorum.
Artık kız arkadaşlarımla yiyişmekten bunaldım. düzgün bir ilişki istiyorum ama haketmedim. pisim. hastayım. sapığım. sadistim. kontrol altındayım amaiçten içe deli olduğum gerçeğini değiştirmiyor hiçbirşey. sağlam , düzgün insanları arzulamıyorum. sağlam olmayanların bana yazışından da nasıl korkarak, götümü topuklayarak kaçtım belli değil.
ne istediğimi artık ben de bilmiyorum. belki de shaiden hastaneye yatmam lazım.
ama öncesinde, camgöbeği ile açıkça konuşmalıyım.olmayacağını söylemekten nefret ediyorum ama olmayacak.
bir dahaki sefere kadar, kimseye zarar vermemeye çalışacğaım. ama enerjim de yok zaten bunun için
