Yine sınanıyorum. Şöyle ki, elimde çok geçerli sebeplerim var. ve yapmayı çok isteyeceğim eylemlerim. yaparsam, kimse dönüp bana "aa neden yaptı bunu, ne çirkinmiş "demeyecek. istersem, tırnaklarımı boğazına saplayabilirim, rol bile yapmam gerekmeden, tehditkar konuşabilirim. Neler derim, düşündükçe heyecanlanıyorum. İnsanlar bizi ayırmaya çalışır mı? çalışsalar, yaptığı şeyleri söylesem haklı çıkarım. oh, hemd e nasıl haklı çıkarım. müdahale etmezlerse.. cüsse ve güç hesabı yapıyorum, malum bir de deli kuvveti. pekala hasmımı alaşağı edebilirim. yere devirip üstüne çıkabilir, suratını yumruklayabilir, kafasını defalarca yere çarpabilirim.. O küçük sürtük, suratına bıraktığım her bir yara izini sonsuza dek taşır, ve hayatta kalırsa, neden küçük bir kaltak olmaması gerektiğini anımsar.. hayır aslında. dersini alacak olsa şu ana kadar alırdı.. ben kaç yıldır bu yalanları, iki yüzlülükleri çekiyorum? hakkım var derken boşuna demiyorum. tırnaklarımı gözleirne sokarken bir an için dahi "bir zamanlar arkadaştık, bişeyler paylaşmıştık.." der miyim? demem..  küçük orospu, çirkin suratı ve dünyada-10-insan-kalsa-sevişeceğim-onuncu-insan-olur vücuduyla içimde en küçük bir sevgi kırıntısı dahi bırakmadı, insani duygularımı, vicdanımı yok edebilir. Kimse müdahale etmezse bulduğum ilk ince uzun objeyi boğazına sağlarken ya da saçlarını çekip kökünden yolarken, kirpikleirni yakarken zerre kötü hissetmem kendimi. Belki de kimse müdahale etmez.

Ama yapmıyorum. yapmayacağım. madem iyi insan olmak dedim, iyi bir insan oluyorum işte. buyrun. Ez-yoksa-ezilirsin dünyasında, ezmeyip eziliyorum, kasten can yakmayıp canımın yanmasına göz yumuyorum. insanalrı bilinçli üzmeyip, başkalaırnın beni üzmesine izin veriyorum. insnaların arkasından iş çevirmeyip birileri arkamdan yapınca canımın yanmasına izin veriyorum.

müthiş bir potansiyelim vardı. çok canlar yakardım. dikkat dağıtıcı şeylere mahal versem pisliğin ve iğrençliğin tahtında kuklalarımı oynatıyor olabilirdim.. ama Anüsü es geçip iç sesimin iç sesini dinledim. eskiden, haksız ve sebepsiz yere olay çıkarırken, şimdi sonsuz yere haklıyım ve can yakmıyorum. bakalım karma var mıymış. bakalım bu, gerçekten bir sınanma mı? iyi davranırsam iyilik bulur muyum? eh, öbür ihtimalde de minik orospuları avlamak için her zaman daha iyi bir an bulabilirim.

beklemedeyim canlarım. öpüyorum.