3

Bana neler oluyor bilmiyorum ama hiç mi hiç iyi değilim. resmen daha kötü olamazdım demiycem, daha önce daha kötü oldum, o hissiyatı unutmaya çabalıyorum halen. ama şu anki içimdeki boşluk çok çok acayip bir hal aldı. anlamlandıramıyorum, tamam sıkıntılar var ama mutlu olmamak için bir sebep yok..

belki de hepsinin sebebi farkındalık meselesidir..

daha önce bahsettiğğim eski sevgilim ile barıştık. ayrılalı nerdeyse bir yıl olmuştu ama hala çocuk gibi direniyordu, arada tartışıp arada 1-2 cümle konuşabilecke kıvama geliyorduk. benden sonra bi kızla çıkınca aklı başına geldi sanırım. beni de unuttu.

geçen sene olsa delirirdim benimle arkadaş olsun, konuşsun diye. o zamanmış sanırım, şimdi omzumdan bir yük kaldırmadı bile.içimizi döktük, kouştuk, el sıkıştık, akşam beraber takıldık arkadaş grubuyla. kafam dağıldı, zira onun muhabbetini cidden zölediğimi farkettim. tabi bi yarım yıldır falan bana yazmakta olan çocukla aynı ortama girmesi pek iyi olmadı :/ çocuk biliyodu çünkü durumları, baya bozuldu falan. ama yapıcak bişey yok.

Onun haricinde.. evet iki gün sonra izmirde olucam ve onun gerginliği üzerimde. siyah, siyahın olay çıkaran gerizekalı arkadaşları, morcivert'in sevgilisi, cadılar bayramında beni zorla öpen kız, benden hoşlanmayan minik dramaqueenimiz başta olmak üzere çok insan orda olucak, çok çok hem de. ben yine yavruağzına, camgöbeğine ve güvenebileceğim arkadaşlarımın yanımda olmasına dayanarak gidiyorum ama sonum ne olur cidden bilmiyorum ve yalan söylemeyeyeim, korkuyorum oldukça.

geçtiğimiz hafta falan yavruağzı ile bol bol zaman geçirdik. ona çekiliyor gibi hissediyorum, ama belki de sadece ona çekiliyor gibi hissetmek istiyorum. kafam bu denli karışık olmasa, çoktan ona kaptırmıştım kendimi, ama şu an bilemiyorum. Bi de şu ana kadar hemcinslerime hissettiğim şeylerde genellikle "nasıl olsa karşılık alamayacağım"ı bilmek vardı. en fazla birisinin beni öperek mutlu etmesi vardı. ama beni zorla öpen kızdan sonraki süreçte, ne yalan söyleyeyim ki biraz korku başladı, yavruağzı için de aynısı geçerli. hani, beni ister mi, istese bile ben ilişkide hiçbişey yapmadan duran bir öküzüm falan.. bu tarz etmenler var.

Ki kendisi ile yakınlaştıkça zamanında onun hakkında söylenen şeyler hatırlıyorum, yavaş yavaş. En belirgini tabii ki eski sevgilisi olan morcivertten. Sevgilim ile yeni ayrılmıştık ve benim moralim baya baya kötüydü, o dönem morcivertle çok az muhabbetimiz vardı o da doubledatelerimizden kaynaklıydı tamamen, sonuçta ben onun sevgilisinin arkadaşıydım falan. neyse. yeni ayrıldık işte. ikimiz de salak salak dolanıyoruz ortalarda. bu morciverti sarhoşken arıyor falan.neyse, bi gün, aynı anda ikimizi de yatıştırdığı zamanlarda yavruağzının bahsi açıldı. benim bir fotoğrafıma bakmışlar beraber falan, ayrıntılara girmeyelim ama tek cümlede " eski kızarkadaşım seninle aynı hobilerle ilgileniyor, üstelik biseksüel" mesajını vermekle kalmadı, sonrasında geyiğine "istersen ayarlıyayım "dedi. ama benim eski sevgilimin arkadaşı olduğundan kendisi bana erkek ayarlamazmış. ki ayarlamamasını geçtim uzuuunca bir zamandır çıkacağım varsa da çıkartmadı arkadaş. tamam zevksizim biraz, ben de değişmek istiyorum ama bu kadar yapılmaz bence yani :(

Sanırım bu kadar sinirimin bozuk olmaısnın sebebi aslında farketmiş olmam. ben ilgi istiyorum. Bunu itiraf etmek, kabullenmek ve bununla yaşamak pek kolay değil. ama cidden istediğim şey buydu, ve morcivertle karşılıklı olarak birbirimizle ilgileniyorduk.mavi ve yeşille hergün görüştüğümüz dönemlerde bunun sıkntısını hiç çekmedim ama 1.5 yıldır oldukça yalnızım ve bundan mutlu olduğumu zannediyodum ama görünüşe göre değilmişim. morciverte fazla güvenmişim, fazla dayanmışım. Bunu eski sevgilimle konuşmaya giderken farkettim. içimde inanılmaz bir istek doğmuştu birden bire, az kalsın mesaj atıyordum " biran önce askerden gelmeye bak, ben sorunlarımı çözemiyorum" şeklinde. sonrasında düşününce bu noktaya kadar geldim. neden bu hale geldim ben? kendi ayaklarımın üzerinde durmak ne zaman bu denli zor hale geldi bilemiyorum hiç.

Kendimi kaybettiğimi hissediyorum. bi noktada çevremin de etkisi var ama hayattan, ahlaki değerlerimden ve hayata bakış açımdan koptuğumu, tepeleirnde üsüzlerek onları izleidğimi farkediyorum. şu an dini inancım olmasa yıkılacağımın farkına vardım. çünkü içimde insanlarla cinsel münasebetlere girmemek, kafayı çekip herşeyi unutmamak ve hatta insanları öldürmemek için, önümde duran tek şey dinim. bu hale gelmemem lazımdı, ben böyle değildim. nasıl olduğunu ben de anlayamadım. sanırım yine gelişimleri sırasında bişeyleri reddederek sonuçlarıyla yüzleşirken ne olduklarını ve sebepleirni anlamaya çalışıyorum. bu tarz puzzlelar kurmasam çok daha rahat yaşayabilirdim.

mavi ve yeşille görüşmemek de beni çok rahatsız ediyor. çok uzun zaman oldu ikisini de görmeyeli. ama morciverti daha fazla özlediğimi farketmek beni rahatsız etti. sanırım bunun sebebi kızlara doymuş olmam, daha stabil, sert ve sağlam bi ilişkimiz var. morcivertle öyle değiliz. sanırım bu yüzden bu denli kafaya takıyorum.

İki aydır görmedim morciverti. Sesini de duymayalı bir ay geçmiş olsa gerek.

Beni korkutan nokta onu unutmaya başlamam oldu.şu an yüzünü hatırlayamıyorum. çok ciddiyim.

Uzun zamandır tanıyan arkadaşları gayet sakince özlüyorlar. bense bu tarz şeylerden korkuyorum. Düşününce 2 ay önce görüştüğümüzde de acayip davranmıştım zaten. Yani döndüğünde sorunlaırnı çözseler ve tekrar arkadaşlığımızı sürdürecek olsak bile çok garip olacak. Ki kendisine olan saygımı kaybetmeye başladım. Sevgilisini aldatmış olması gerçeği beni yıpratıyor. biliyordum, ama açıkça ve tekrardan bi başkası tarafından tekrarlanınca tokat gibi indi yüzüme. ben böyle insanlarla arkadaş olamam. evet başkasının ilişkisi beni alakadar etmemeli. ama olamam.

böyle kafa karışıklıkları içindeyim işte. izmirden dönünce yeniden yazacak bişeyler bulurum sanırım.